إفتتاحية العدد 77 من جريدة الخط الأمامي تمّوز / يوليو 2024

أزمة النظام الرأسمالي مستمرة
يعيش العالم حقبة محتدمة من أزمة مركبة للنظام العالمي اقتصادية وجيو استراتيجية وبيئية.
أدت بترابطها وتأثيرها المتبادل إلى تدهور مستوى حياة غالبية سكان الكوكب. وحروب بين الامبرياليات بالوكالة كما يجري في أوكرانيا. وصعود مرعب للفاشية والعنصرية والشعبوية في البلدان الأكثر تصنيعاً؛ أوروبا والولايات المتحدة.
فالولايات المتحدة نفسها بوصفها أنها؛ أو كانت، الدولة المهيمنة اقتصادياً وعسكرياً على العالم، أصبحت تعاني، علاوة على تدهور قدراتها الاقتصادية وتراجع هيمنتها العسكرية، من تعفن لنظامها السياسي يتجسد مؤخراً بتنافس عجوز خرف مع ملياردير شعبوي رعديد على رئاستها.
النظام الرأسمالي المأزوم يدخل البشرية بوتيرة متسارعة في نفق مظلم ما لم تنهض قوى التحرر و الطبقات المستغَلة و المسحوقة للتحرك بالثورة الاجتماعية لمنع هذا القطار المجنون لرأسمالية محتضرة من إيصال البشرية إلى الفناء.
غزة تعبير وحشي لأزمة عميقة
هذا الجنون الوحشي للنظام الرأسمالي و الإمبريالي المأزوم يجد تعبيراً فظاً له في حرب الإبادة التي يشنها الكيان الصهيوني بحق الشعب الفلسطيني ولا سيما في غزة، بدعم عسكري وسياسي ودبلوماسي مقرف من الغرب وعلى رأسه الولايات المتحدة، وصمت مريب بل غالباً بتعاون صريح من قبل الأنظمة العربية المذعورة من انتفاضات شعوبها.
في هذا المشهد الدموي من الهجمة الصهيونية والامبريالية على المقاومة الفلسطينية الباسلة لتحطيم ما تبقى من روح المقاومة الشعبية في منطقتنا بعد هزيمة ثورات ما عرف “بالربيع العربي”. فإن الوقوف مع المقاومة في فلسطين والمنطقة ضد الصهيونية والامبريالية والأنظمة المستبدة يشكل حجر أساس ومحدد ملزم لأي حراك ديمقراطي اشتراكي جدّي.
سوريا ومسارات العبثية
على الصعيد السوري، أعادت الامبرياليات والدول الإقليمية المتدخلة في سوريا رسم سياساتها على ضوء تداعيات أزمة النظام الرأسمالي العالمي المركبة.
فالأنظمة القائمة والدول المذكورة صارت بحاجة إلى استعادة استقرار النظام الإقليمي أكثر من السابق، ما يلزم ذلك من حاجتها إلى الخلاص بشكل أو بآخر، من القوى السياسية والعسكرية التي كانت تدعمها أو تستخدمها سابقاً.
على هذه الأرضية ، إضافة إلى الهوس التركي المحموم لسحق طموح الشعب الكوردي بالتحرر، يسير التطبيع بين النظامين التركي والسوري بخطى ثابتة.
في هذا الإطار التطبيعي تقوم تركيا بترويض مرتزقتها من السوريين : عسكرياً بإعدادهم للالتحاق بنظام الطغمة؛ ولغير الراغبين بذلك عبر إرسالهم للقتال كمرتزقة في بلدان أخرى. وعلى الصعيد السياسي يُعدّ الائتلاف وهيئة التفاوض لمصير إلحاقهم في هذا المسار التطبيعي.
وفي النتيجة؛ فإن هذا المسار حال تتويجه يعني تطبيق للقرار 2254.
وهنا يقبع اضطراب التجمعات السياسية ولا سيما الليبرالية التي لم تجد، أو لم يعد لها، مكاناً في هيئة التفاوض والدستورية والائتلاف. فهي التي، وما تزال، تضج آذاننا بالقرار 2254, كمخرج وحيد للحل في سوريا، ستجد نفسها أنها تساهم بإعادة إنتاج النظام الذي تدعي مناهضته. وأنها، في كل الأحوال، ستكون خارج لعبة القرار 2254 كما يجري تطبيقه وهي التي طالما سعت للانخراط فيه. إنها معارضة تصلح، إلى حد كبير، كأنموذج للعبثية السياسية.
الحوار والحل : سوري – سوري
هذه التحولات تلقي على الإدارة الذاتية في شمال وشرق سوريا تحديات كبيرة؛ منها ضرورة الاهتمام الأكبر بالسياسات الاقتصادية – الاجتماعية لصالح الطبقات الشعبية؛ وتوسيع دائرة المشاركة والتعبئة السياسية والشعبية، داخل مناطق الادارة الذاتية أولاً، وعلى الصعيد الوطني والإقليمي والعالمي.
في هذا الصدد يلزم بناء وتعزيز شبكات تضامن فاعلة مع حركات التحرر في كل مكان. فحماية والدفاع عن الإدارة الذاتية يعني في هذا الوقت الدفاع عن آخر ساحة ظفر فيها السوريون بحريتهم وعملوا فيها على بناء مشروع تحرري و ديمقراطي متميز رغم الدمار والحصار والحرب.
مهام ملحّة
والحال، فإننا نكرر هنا ما سبق أن أعلناه مِرار، بأن الوضع السوري الكارثي الراهن يطرح علينا العمل على المهام التالية:
حل القضايا الإنسانية : السلام ووقف الحرب وعودة اللاجئين والنازحين إلى ديارهم وإطلاق سراح المعتقلين والمخطوفين وإجلاء مصير المغيبين.
إعادة توحيد البلاد المقسمة، عبر مسار للتغيير الديمقراطي الجذري يهدف لقيام نظام ديمقراطي لا مركزي يشمل الإدارة الذاتية.
وبالطبع فإن هذا المسار لا يمكن أن يكون عبر سياسة التطبيع بين النظامين التركي والسوري، لأن هذا التطبيع إنما يشكل التطبيق العملي الراهن للقرار 2254. بل أن التغيير الديمقراطي المعني يقوم عبر تفاوض بين الأطراف السورية وفي مقدمتها الإدارة الذاتية يرافقه حراك شعبي داعم.
ولا بد للنظام الديمقراطي الجديد من تطبيق سياسات عدالة اجتماعية يستعيد فيها السوريون كرامتهم.
هذا يتطلب منا نشاطاً أكبر على مستوى الحزب وعلى مستوى بناء جبهات متحدة حول القضايا المذكورة. فالجماهير السورية بحاجة إلى استعادة تنظيم ذاتها ونشاطها لإخراج البلاد من هذا المستنقع المريع والاستعداد لمتابعة الكفاح في ثورات التغيير الاجتماعي الجذري المقبلة لا محالة.
تيار اليسار الثوري
تمّوز/يوليو 2024
The capitalist system is reeling: crisis and repercussions
The world is living through a raging era of a complex crisis of the global economic, geostrategic and environmental system.
Their interdependence and mutual influence have led to a deterioration in the standard of living of the majority of the planet’s population. And wars between imperialists by proxy are also taking place in Ukraine. And the terrifying rise of fascism, racism and populism in the most industrialized countries; Europe and the United States.
The United States itself, as the economically and militarily dominant country in the world, is suffering, in addition to the deterioration of its economic capabilities and the decline of its military dominance, from the rot of its political system, which was recently manifested by a senile old man competing with a thunderous populist billionaire for its presidency.
The crisis capitalist system is rapidly entering humanity into a dark tunnel unless the forces of liberation and the exploited and crushed classes rise up to move the social revolution to prevent this crazy train of a dying capitalism from driving humanity to annihilation.
Gaza is a brutal expression of a deep crisis
This brutal madness of the capitalist and imperialist regime finds its rude expression in the war of extermination waged by the Zionist entity against the Palestinian people, especially in Gaza, with disgusting military, political and diplomatic support from the West, headed by the United States, and suspicious silence and even open cooperation by the Arab regimes terrified of the uprisings of their peoples.
In this bloody scene of the Zionist and imperialist attack on the valiant Palestinian resistance to destroy the remaining spirit of popular resistance in our region after the defeat of the revolutions of the so-called “Arab Spring”. Standing with the resistance in Palestine and the region against Zionism, imperialism and tyrannical regimes is a cornerstone and a binding determinant of any serious democratic socialist movement.
Syria and the paths of absurdity
On the Syrian level, the imperialists and the regional states intervening in Syria have redrawn their policies in the light of the repercussions of the complex crisis of the global capitalist system.
The existing regimes and the aforementioned countries need to restore the stability of the regional system more than before, which is necessary due to their need to be saved in one way or another from the political and military forces that they previously supported or used.
On this ground, in addition to the feverish Turkish obsession to crush the Kurdish people’s aspiration for liberation, normalization between the Turkish and Syrian regimes is proceeding at a steady pace.
In this normalization framework, Turkey is taming its mercenaries from the Syrians: militarily by preparing them to join the junta regime; and for those who do not want to do so by sending them to fight as mercenaries in other countries. At the political level, the coalition and the negotiating body are preparing for the fate of their inclusion in this normalization path.
As a result, this path, once crowned, means the implementation of Resolution 2254.
Here lies the turmoil of political groupings, especially liberal ones, which have not found, or no longer have, a place in the body of negotiation, constitutionalism and coalition. It is she who, and is still buzzing our ears with Resolution 2254, as the only way out of the solution in Syria, will find herself contributing to the reproduction of the regime she claims to oppose. In any case, it will be out of the game of Resolution 2254 as it is being implemented, which it has long sought to engage in. It is an opposition that serves, to a large extent, as a model of political absurdity.
Dialogue and solution: Syrian-Syrian
These transformations pose great challenges to the autonomous administration in northern and eastern Syria, including the need for greater attention to socio – economic policies in favor of the popular classes; and expanding the circle of participation and political and Popular Mobilization, first within the autonomous administration areas, and at the national, regional and global levels.
In this regard, it is necessary to build and strengthen effective solidarity networks with liberation movements everywhere. At this time, protecting and defending the autonomous administration means defending the last arena where Syrians have won their freedom and worked to build a distinctive liberal and democratic project despite the destruction, siege and war.
Urgent tasks
And now, we repeat here what we have already announced repeatedly, that the current catastrophic Syrian situation forces us to work on the following tasks:
Solving humanitarian issues : peace, cessation of war, return of refugees and displaced persons to their homes, release of detainees and abductees, evacuation of the fate of the missing.
The reunification of the divided country through a path of radical democratic change aimed at establishing a decentralized democratic system that includes self-administration.
Of course, this path cannot be through the normalization policy between the Turkish and Syrian regimes, because this normalization constitutes the current practical application of Resolution 2254. Rather, the Democratic Change in question is being carried out through negotiations between the Syrian parties, foremost of which is the autonomous administration, accompanied by a supportive popular movement.
The new democratic regime must implement social justice policies in which Syrians regain their dignity.
This requires us to be more active both at the party level and at the level of building united fronts on the mentioned issues. The Syrian masses need to reorganize themselves and their activity to get the country out of this terrible quagmire and prepare to continue the struggle in the inevitably coming revolutions of radical social change.
Revolutionary Left current
July 2024
Sîstema kapîtalîst dişewite: krîz û bertek
Dinya ji bo pergala gerdûnî serdemek dijwar a krîzek tevlihev a aborî, jeostratejîk û hawîrdorê derbas dike.
Têkilî û bandora wan a hevbeş standarda jiyanê ya piraniya nifûsa gerstêrkê xirab kiriye. Û şerên wekaletê yên di navbera emperyalîstan de, wek ku li Ukraynayê diqewime. Li welatên herî pîşesazî yên faşîzm, nijadperestî û populîzmê rabûneke tirsnak; Ewropa û Dewletên Yekbûyî.
Amerîka bi xwe jî wiha; An jî ew welatê serdest di warê aborî û leşkerî de li cîhanê bû, ji bilî xirabûna şiyanên xwe yên aborî û kêmbûna serdestiya xwe ya leşkerî, ji rizîna sîstema xwe ya siyasî, ku vê dawiyê di nav kalekî pîr de cih girtiye, êş kişand. ji bo serokatiya wê bi milyarderekî populîst ê tirsnak re pêşbaziyê dike.
Sîstema kapîtalîst a di krîzê de bi lez û bez mirovatiyê dike tunelek tarî, heya ku hêzên rizgariyê û çînên îstîsmarkirî û bindest rabin ser şoreşa civakî da ku rê li ber vê trêna dîn a kapîtalîzma dimire bigire ku mirovahiyê ber bi tunekirinê ve negire.
Xezze îfadeya hovane ya krîzeke kûr e
Ev dînbûna hovane ya sîstema kapîtalîst û emperyalîst a krîzê, di şerê tunekirinê de ku ji aliyê saziya siyonîst ve li dijî gelê Filistînê, bi taybetî li Xezeyê, bi piştgiriya nefret a leşkerî, siyasî û dîplomatîk a Rojava, bi pêşengiya Dewletên Yekbûyî, û bêdengiya gumanbar, pir caran bi hevkariyek eşkere, ji hêla rejîmên Ereb ên ku ji serhildanên gelê wê ditirsiyan.
Di vê dîmena xwînî ya êrîşa siyonîst û emperyalîstan a li dijî berxwedana wêrek a Filistînê ya ji bo tunekirina ruhê berxwedana gel a li herêma me piştî têkçûna şoreşên ku bi navê “Bihara Ereban” dihat binavkirin, têk birin”. Li gel berxwedana li Filistîn û herêmê ya li dijî siyonîzm, emperyalîzm û rejîmên zalim, kevirê bingehîn û diyarkerê her tevgereke cidî ya sosyalîst a demokratîk pêk tîne.
Sûriye û rêyên pûçbûnê
Li ser asta Sûriyê, emperyalîst û welatên herêmê yên ku destwerdana Sûriyê dikin, ji ber encamên qeyrana aloz a sîstema kapîtalîst a cîhanî, siyaseta xwe ji nû ve xêz kirin.
Rejîmên heyî û welatên navborî niha hewce ne ku aramiya sîstema herêmê ji berê zêdetir vegerînin, ku pêwîstiya wan bi jinavbirina hêzên siyasî û leşkerî yên ku berê piştgirî û bikar anîne, bi vî awayî hewce dike.
Li ser vê bingehê, ji bilî mereqa hovane ya tirkan a ji bo şikandina armanca gelê Kurd’ê ya ji bo rizgariyê, normalîzekirina di navbera rejîmên tirk û sûrî de bi lez û bez dimeşe.
Di vê çerçoveya normalîzekirinê de, Tirkiye çeteyên xwe yên sûrî tam dike: ji aliyê leşkerî ve bi amadekirina wan ji bo tevlîbûna rejîma cûntayê; Ji bo kesên ku naxwazin vê yekê bikin, bi şandina wan ji bo şer wek kirêt li welatên din. Li ser asta siyasî, hevpeymanî û desteya danûstandinan xwe ji bo çarenivîsa tevlîbûna xwe di vê rêya normalîzekirinê de amade dikin.
Û di encamê de; Ev rê, piştî tackirin, tê wateya pêkanîna biryara 2254.
Li vir aloziya komên siyasî, bi taybetî yên lîberal, ku di saziyên danûstandin, destûrî û hevpeymaniyê de cih negirtine, an jî nema, heye. Ew e ku, û hîn jî, bi biryara 2254, wek rêya yekane ya derketina ji çareseriyê li Sûriyê, di guhên me de zengil dike, û dê xwe beşdariyê ji nû ve hilberandina rejîma ku ew îdîa dike ku li dijî wê ye, bibîne. Di her rewşê de, ew ê li derveyî lîstika Resolution 2254 be ku ew tê sepandin, û her gav xwestiye ku tê de tevbigere. Ew muxalefetek e ku, heta radeyek mezin, wekî modelek bêaqiliya siyasî ye.
Diyalog û çareserî: Sûrî-Sûrî
Ev veguhertin kêşeyên mezin li hember Rêveberiya Xweser li bakur û rojhilatê Sûriyê derdixe holê; Di nav wan de pêwîstî bi guhdana zêdetir li ser siyasetên civakî-aborî ji bo berjewendiya çînên gelêrî heye; Berfirehkirina xeleka beşdarbûn û seferberiya siyasî û gel, pêşî li herêmên Rêveberiya Xweser û li ser asta neteweyî, herêmî û cîhanî.
Di vî warî de pêwîst e li her derê şebekeyên bi bandor ên hevgirtinê bi tevgerên rizgarîxwaz re bên avakirin û xurtkirin. Parastin û parastina Rêveberiya Xweser di vê demê de parastina qada dawî ya ku Sûriyeyiyan tê de azadiya xwe bi dest xistin û tevî wêrankirin, dorpêçkirin û şer ji bo avakirina projeyek rizgarî û demokratîk a bi rûmet xebitî.
Karên lezgîn
Bi rastî, em li vir tiştên ku me berê dubare kiribûn dubare dikin, ku rewşa niha ya felaket a Sûriyê hewce dike ku em li ser van karan bixebitin:
Çareserkirina mijarên mirovî: aştî, rawestandina şer, vegerandina penaber û awareyan bo malên xwe, berdana girtiyan û kesên revandî, û derxistina çarenivîsa windayan.
Ji nû ve yekkirina welatê parçebûyî, bi rêya guhertineke demokratîk a radîkal a ku armanca wê avakirina sîstemeke demokratîk a nenavendî ye ku xwerêveberiyê dihewîne.
Helbet ev rê nikare bi siyaseta normalîzekirinê ya di navbera rejîmên Tirkiyê û Sûriyê de derbas bibe, ji ber ku ev normalîzekirin pêkanîna pratîkî ya niha ya biryara 2254 pêk tîne. Belê, guhertina demokratîk a navborî bi danûstandinên di navbera partiyên sûrî de, bi taybetî Rêveberiya Xweser, bi tevgereke gel a piştgirî re pêk tê.
Sîstema nû ya demokratîk divê polîtîkayên dadmendiya civakî bi cih bîne ku tê de Sûriyeyî rûmeta xwe ji nû ve bi dest bixin.
Ji bo vê yekê di asta partiyê de û di asta avakirina eniyên yekbûyî de li ser mijarên navborî çalakiyek mezintir ji me re lazim e. Girseyên sûrî ji bo ku welat ji vê qelebalixa xedar derxînin û xwe amade bikin ku têkoşînê di şoreşên guherîna civakî ya radîkal de ku bi neçarî tên de bidomînin, divê xwe birêxistinkirin û çalakiya xwe ji nû ve bi dest bixin.
Tevgera Çep a Şoreşger
Tîrmeh 2024

(( لا بد للنظام الديمقراطي الجديد من تطبيق سياسات عدالة اجتماعية يستعيد فيها السوريون كرامتهم.)).. هذا هو المنطق والذي يجب ان يتم تطبيقه…كل التحية د. غياث المحترم