الخط الأمامي✪ عام مضى! عاشت مقاومة الشعوب
إفتتاحية العدد 74 من جريدة الخط الأمامي، لسان حال تيار اليسار الثوري في سوريا
هذا الشهر الأول من العام الجديد 2024، هو العام الثاني عشر لصدور العدد الأول من جريدتنا “الخط الأمامي “ في كانون الثاني/يناير 2012. جهدت جريدتنا خلال هذه الأعوام العديدة وتقلبات الصراع والثورة في بلادنا والمنطقة والعالم تقديم المواقف والتحليلات الماركسية الثورية، ليس من موقف المتفرج، بل من موقف المنخرط الفعلي في النضالات الجارية عبر مناضلي/ات تيار اليسار الثوري، المنظمة الاشتراكية الثورية الوحيدة خلال أكثر من عقد من الزمان في خضم الثورة السورية وما تلاها من تبعات بعد هزيمت.
و باضطراد شهدت الجريدة تحسناً واضحاً لها في الشكل والمضمون، رغم صعوبات انتظامها، تتوج بصدور نسختها الورقية بالمئات، منذ أكثر من عام، على الأرض السورية، وذلك بهمة واندفاع كوادر الحزب الذين ترسخت صلابتهم في خضم الصراع. ويترافق ذلك مع ما يشهده حزبنا “تيار اليسار الثوري” من نمو ملحوظ على صعيدي العضوية والنشاط. وذلك يتطلب منا مزيداً من العمل والجهد والتنظيم والانغماس الشعبي، ليتهيأ حزبنا لدورٍ أكبر وأكثر فعالية في المعارك الطبقية والسياسية في المرحلة القادمة، رافعاً عالياً راية الاشتراكية الأممية دفاعا عن مصالح العمال والكادحين/ات والمضطهدين/ ات.
على صعيد الوضع العام، حافظ العام الماضي، عموماً، على الوضع الراهن، من ضربات متواصلة وحرب مستشرسة تركية,بضوء أخضر أمريكي، على مناطق شمال شرق سوريا للقتل وتدمير البنى التحتية التى توفر حدود معينة لحياة ملايين السوريين، ورغم الحصار والحرب قدمت الإدارة الذاتية مبادرتين مهمتين، الأولى في شباط/ فبراير لمساعدة السوريين في المناطق المنكوبة بالزلزال، والمبادرة الثانية لها كانت في نيسان / أبريل من العام الماضي، وضعت إطاراً لعملية انتقال ديمقراطي سلمي يسمح، في الوقت نفسه، بإعادة توحيد البلاد، وكانت هذه المبادرة، وما تزال، من أهم المبادرات وأكثرها جدية تصدر من السوريين، وتوجت الإدارة الذاتية في شمال وشرق سوريا العام المنصرم بمصادقتها على العقد الاجتماعي، الذي يجب أن يقارب على ضوء تطبيقه الفعلي وعلى ضرورة تطوير مشروع الادارة الذاتية في خدمة غالبية السكان ومشاركتهم في إدارتها.
وفي المقلب الآخر، لم تتوقف الاشتباكات داخل مناطق شمال غرب سوريا التي تقع تحت سيطرة الاحتلال التركي وجبهة النصرة الإرهابية. من جهة، بين المجموعات الإرهابية المتنافسة فيما بينها على السرقات والنهب، وبينها وبين نظام الطغمة، من جهة أخرى. يٌضاف لهذا المشهد البائس تزايد هجمات داعش الفاشي هنا وهناك التي لم توفر حياة المدنيين الفقراء الباحثين عن لقمة عيشهم. كما ترسخ خلال العام الفائت الموت السريري المحقق لهيئة التفاوض واللجنة الدستورية، بوصفهما من منتجات القرار 2254 المحتضر.
والحال، وإن كانت الحرب الأوكرانية قد غطت على اهتمامات الدول الكبرى وصراعاتها، لكنّ عملية طوفان الأقصى في السابع من تشرين الأول/أكتوبر الماضي وما تلاها من حرب همجية للدولة الصهيونية، بدعم مطلق لها من الولايات المتحدة وعدد من الدول الغربية، على غزة والشعب الفلسطيني والمقاومة الشعبية الفلسطينية الباسلة عموماً، وانتشار الصراع على صعيد عدد من بلدان المنطقة وما يحمل ذلك من مخاطر حرب إقليمية واسعة، أعادت اهتمام العالم بالمنطقة، وأعاد وضع القضية في قلب السياسات الدولية. ما أعاد وهج القضية الفلسطينية مجدداً وفجر موجات لم تتوقف من التضامن العالمي المذهل مع الشعب الفلسطيني. ما أعاد القضية الفلسطينية إلى الواجهة لم تكن، وبلا باي حال، سياسات المهادنة والتنازلات والتطبيع للانظمة العربية، أو عمالة سلطة أبو مازن، بل كانت بقواعد وتضحيات الشعب الفلسطيني ومقاومته الشعبية البطولية ، وهذا درس يجب عدم نسيانه أبداً. ما يجري في فلسطين كشف تهافت الأنظمة العربية، وعدائها المطلق ليس فقط للقضية الفلسطينية بل لقضايا شعوبها نفسها، وصار مجدداً واضحاً، أنّ تحرر شعوبنا كلها وتحرر الشعب الفلسطيني، لا يمر إلا عبر مقاومة المحتلين ومعهم الانظمة البرجوازية العربية الحاكمة.
على الصعيد السوري في مناطق سيطرة نظام الطغمة، شهد العام الماضي عدة أحداث، من المفيد الإشارة الى بعضها. أولها، الحراك الشعبي في السويداء، الذي ما يزال حياً، رغم التناقضات التي تعتريه لافتقاده قيادة سياسية موحدة وعزلته لأسباب موضوعية وذاتية ، لكنّه يبقى شعلة أمل حية لعموم السوريين ، بطرحه لمطالب ديمقراطية ووطنية عامة مستلهماً شعارات الثورة الشعبية لعام 2011، وهو ساحة مستمرة لتعلم حرية التعبير، والمشاركة الجماهيرية والتعددية. وبذلك يكون ايضاً ملهماً للمناطق الأخرى . بيد أنّ الحراك الشعبي، إن بقي أسيراً لمحدوديته المحلية وتفاوت وعي المشاركين فيه وافتقاده إلى هيئات سياسية قيادية له، سيجعل تأثيره على الصعيد السوري العام محدوداً، وهذا يتطلب، من وجهة نظرنا، ضرورة التقائه العملي مع القوى السورية الديمقراطية والشعبية الفعلية في بقية المناطق السورية، كالمجموعات الحراكية كحركة ١٠ اب وبالأخص حركة قاوم/ي اللتين وقفتا بحزم مع الحراك الشعبي في السويداء. وندعو الاطراف الديمقراطية والتقدميّة في الحراك الشعبي في السويداء، إلى تنظيم صفوفها والانفتاح والتعاون مع هذه الحركات والقوى الديمقراطية واليسارية الأخرى في بقية المناطق، بهذا يتحول من المحلية الى الصعيد الوطني العام.. وما لا حاجة لنا لتكراره أنّ حزبنا منخرط وداعم، كالعادة، مع كل نشاط وحراك شعبي ديمقراطي ومطلبي.
كما شهد العام الفائت اجترار ممل لمحاولات “توحيد” المعارضة الديمقراطية، فشلت بدورها، لأن دوافع معظمها، هو التسويق لبعض أطرافها لدى هذه الدولة أو تلك، أو تخيّل المبادرين لها أنها استجابة لمطلب بعض الدول الإقليمية والدولية، وليس تعبيراً حقيقياً عن مصالح الشعب السوري، ما يفاقم من إحباط السوريين ويوضح أنّ آليات العمل على تحقيقها غير تشاركية حقيقة، والأهم أن الشروط الموضوعية والذاتية ما تزال غير متوفرة، ولا يبدو أنّ المشروع نفسه ضرورياً على صعيد الكفاح الواقعي للسوريين. والأجدى في هذا الخصوص، وفي هذه المرحلة، هو التوجه نحو بناء تفاهمات على أهداف محددة لعمل مشترك، وليس تدبيج وثائق مطولة ومكررة، تستهلك الوقت عبثا، لينتهي بها الأمر إلى الفشل.
من المعروف، أن الغالبية العظمى من السوريين القابعين تحت سطوة نظام الطغمة تزداد معاناتهم على كل الصعد الى درجة مهولة، في الوقت الذي تزداد فيها أقلية ضيقة للطغمة الحاكمة ومن لف لفيفها من اللصوص والمجرمين من مراكمة الثروات والبذخ ، والناس تتضور وتموت جوعاً وقهراً.
وعلى الرغم من الأزمة التي يعانيها النظام وانهيار اقتصاده، واعتماده في البقاء والاستمرار على حلفائه وبالأخص روسيا وإيران، الدولتين اللتان أصبحتا وصيتين عليه، لكنه يستمر في تعنته برفض أدنى الإصلاحات، حتى الشكلية منها، ما أدى به إلى عدم التزامه بما طلبته منه الأنظمة العربية الأخرى في مبادرة ” خطوة مقابل خطوة” للتطبيع معه، ووصل الأمر إلى أن عملية تطبيع النظام الإقليمي العربي معه قد تجمد. هذا ما قد يفسر، في جانب منه، إلى سلسلة من القرارات التي صدرت مؤخرا عنه كتشكيل الأمانة العامة لرئاسة الجمهورية، والدور الأكثر بروزاً لرئيس الوزراء عمّا كان عليه سابقاً، على حساب صلاحيات رئيس الجمهورية، ولو شكلياً، و مسعى رأس نظام الطغمة الى إعادة هيكلية و ايديولوجية حزب البعث نفسه، ودمج عدد من أجهزته الأمنية، إلى غير ذلك من الإجراءات الشكلية، لإرضاء الانظمة العربية الاخرى علها تستعيد دينامية تطبيعها معه. كما يبدو أن هذه الإجراءات تأتي استجابة لمطالب روسيا وإيران كشروط لتحسين علاقة نظام الطغمة مع النظام التركي.
وبكل الأحوال، فإن العالم والمنطقة يمرّان بمرحلة هائلة من الاضطراب، والحروب الإمبريالية والثورات. وأن أي حل اليوم تفرضه الدول الإقليمية والدولية الفاعلة في سوريا لن يكون لصالح شعوب المنطقة. ما يتطلب حشد الطاقات وتنظيم صفوف القوى الاشتراكية والتحرر السياسية والشعبية لعموم الكادحين/ات، لمرحلة من النضالات الإنسانية والديمقراطية والاجتماعية والوطنية، من أجل تحقيق التغيير الاجتماعي الجذري و التحرر الشامل لشعوبنا.
تيار اليسار الثوري في سوريا
كانون الثاني/يناير 2024
A year ago! Long Live The Resistance of peoples
This first month of the new year 2024, is the twelfth year of the release of the first issue of our newspaper “frontline” in January 2012. During these many years and the vicissitudes of the conflict and revolution in our country, the region and the world, our newspaper has made an effort to present revolutionary Marxist positions and analyses, not from the position of a bystander, but from the position of an actual participant in the ongoing struggles through the militants of the Revolutionary Left current, the only Revolutionary Socialist Organization for more than a decade in the midst of the Syrian Revolution and its subsequent consequences after it was defeated.
The newspaper has steadily witnessed a clear improvement in its format and content, despite the difficulties of its regularity, culminating in the publication of its paper version by hundreds, for more than a year, on Syrian soil, due to the activity and rush of party cadres whose firmness has taken root in the midst of the conflict. This is accompanied by the remarkable growth of our party “revolutionary Left current” in terms of membership and activity. This requires more work, effort, organization and popular enthusiasm from us, so that our party can be prepared for a bigger and more effective role in the class and political battles in the coming period, raising the banner of international socialism in defense of the interests of the workers, the toilers and the oppressed.
At the level of the general situation,last year, in general, maintained the status quo, from continuous strikes and a rampant Turkish war, with an American green light, on the areas of northeastern Syria to kill and destroy infrastructure that provides certain limits to the lives of millions of Syrians, and despite the siege and war, the autonomous administration presented two important initiatives, the first in February to help Syrians in the earthquake-stricken areas, and the second initiative was in April last year, it set a framework for a peaceful democratic transition process that allows, at the same time, to reunite the country, and this initiative was, and still is, one of the most important and serious initiatives issued by Syrians, self-administration was crowned in the North Last year, eastern Syria ratified the social contract, which should be approached in the light of its actual implementation and the need to develop the project of self-management in the service of the majority of the population and their participation in its management.
In the other prank, the clashes did not stop inside the areas of northwestern Syria that are under the control of the Turkish occupation and the terrorist Al-Nusra Front. On the one hand, between terrorist groups competing among themselves for thefts and looting, and between them and the junta regime, on the other. Added to this miserable scene are the increasing attacks of the fascist ISIS here and there, which did not save the lives of poor civilians looking for a living. The clinical death of the negotiating body and the Constitutional Committee, as products of the moribund Resolution 2254, has also taken root over the past year.
The Ukrainian war overshadowed the concerns of the major countries and their conflicts, but the Al-Aqsa flood operation on the seventh of last October and the subsequent barbaric war of the Zionist state, with the absolute support of the United States and a number of Western countries, on Gaza, the Palestinian people and the valiant Palestinian Popular Resistance in general, the spread of the conflict across a number of countries in the region and the risks of a wide regional war, have restored the world’s interest in the region and re-placed the issue at the heart of international politics. This brought back the glow of the Palestinian cause once again and triggered unstoppable waves of amazing global solidarity with the Palestinian people. What brought the Palestinian issue back to the forefront was not, in any case, the policies of appeasement, concessions and normalization of the Arab regimes, or the employment of the authority of Abu Mazen, but rather the rules and sacrifices of the Palestinian people and their heroic popular resistance, and this is a lesson that must never be forgotten. What is happening in Palestine exposes the Arab regimes ‘ utter hostility not only to the Palestinian cause but to the issues of their own peoples, and it has become clear once again that the liberation of all our peoples and the liberation of the Palestinian people can only pass through the resistance of the occupiers and with them the ruling Arab bourgeois regimes.
At the Syrian level, in the areas controlled by the thuggish regime, the past year witnessed several events, it is useful to mention some of them. The first is the popular movement in Sweida, which is still alive, despite the contradictions that beset it because it lacks a unified political leadership and is isolated for objective and subjective reasons, but it remains a living flame of hope for all Syrians, by putting forward general democratic and national demands inspired by the slogans of the popular revolution of 2011, and it is a continuous arena for learning freedom of expression, mass participation and pluralism. It is also an inspiration to other regions . However, the popular movement, if it remains captive to its local limitations, the varying awareness of its participants and the lack of leading political bodies for it, will make its impact on the Syrian general level limited, and this requires, from our point of view, the need for practical meeting with the actual Syrian Democratic and popular forces in the rest of the Syrian regions, such as the movementرا AB and especially the Resistance Movement, which stood firmly with the popular movement in Sweida. We call on the Democratic and progressive parties in the popular movement in Sweida to organize their ranks, open up and cooperate with these movements and other Democratic and leftist forces in the rest of the regions, thus turning from the local to the general national level.. What we do not need to repeat is that our party is engaged and supportive, as usual, with every democratic and demanding popular activity and movement.
The past year also witnessed a boring rumination of attempts to” unite ” the Democratic opposition, which in turn failed, because most of them were motivated by marketing some of their parties to this or that state, or the initiators imagined that they were a response to the demand of some regional and international countries, and not a real expression of the interests of the Syrian people, which exacerbates the frustration of Syrians and makes it clear that the mechanisms to achieve them are not really participatory, and most importantly, objective and subjective conditions are still not available, and the project itself does not seem necessary at the level of the real struggle of Syrians. The most useful thing in this regard, and at this stage, is to move towards building understandings on specific goals for joint work, and not dubbing lengthy and repetitive documents, consuming time in vain, to end up failing.
It is known that the vast majority of Syrians under the control of the regime of the junta are increasing their suffering at all levels to a tremendous degree, while a narrow minority of the ruling junta and its circle of Thieves and criminals are accumulating wealth and extravagance, and people are starving and dying of oppression.
Despite the crisis suffered by the regime and the collapse of its economy, and its dependence to survive and continue on its allies, especially Russia and Iran, the two countries that have become its guardians, but he continues his intransigence by refusing the slightest reforms, even formal ones, which led him to not abide by what other Arab regimes asked him in the “Step By Step” initiative to normalize with him, and it came to the point that the process of normalizing the Arab regional system with him has frozen. This may be explained, in part, by a series of recent decisions issued by him, such as the formation of the general secretariat of the presidency of the Republic, the more prominent role of the prime minister than it was before, at the expense of the powers of the president of the Republic, albeit nominally, and the attempt of the head of the junta regime to restructure and ideology of the Baath Party itself, the integration of a number of its security services, and other formalities, to satisfy the other Arab regimes so that they restore the dynamics of normalization with him. It also seems that these measures come in response to the demands of Russia and Iran as conditions for improving the relationship of the junta regime with the Turkish regime.
After all, the world and the region are going through a huge period of turmoil, imperialist wars and revolutions. Any solution imposed today by the regional and international actors in Syria will not be in the interests of the peoples of the region. What is required is the mobilization of energies and the organization of the ranks of socialist forces and the political and Popular Liberation of all the toilers, for a stage of humanitarian, Democratic, social and national struggles, in order to achieve radical social change and the comprehensive liberation of our peoples.
The Revolutionary Left current in Syria
January/January 2024
Salek berê! Bijî berxwedana gelan
Ev meha yekem a sala nû ya sala 2024an e, ku duwazdeh sal e ji weşandina hejmara yekem a rojnameya me “Front Line” di Çileya 2012an de. Rojnameya me di van salên dirêj de û guherînên nakokî û şoreşê li welat, herêm û cîhana me, ne ji pozîsyona temaşevanan, lê ji pozîsyona temaşevanan hewl da ku helwestên Marksîst ên şoreşger pêşkêş bike û analîz bike. bi rêya çalakvanan beşdarî têkoşînên berdewam dibe/ Tevgera Çep a Şoreşger, ku ji deh salan zêdetir rêxistina sosyalîst a şoreşger e, di nava şoreşa Sûriyê û encamên wê yên piştî têkçûna wê de hat.
Rojname bi berdewamî bûye şahidê başbûneke eşkere di şekl û naveroka xwe de, tevî zehmetiyên rêxistina xwe, ku bi weşandina çapa wê ya kaxezî bi sedan, bêtirî salek berê, li ser axa Sûriyê bi dawî bû، Ev jî ji ber coş û coşa kadroyên partiyê yên ku di nava pevçûnan de xurtbûna wan xurt bû ye. Ev yek bi mezinbûna berbiçav a partiya me, “Tevgera Çep a Şoreşger”, di warê endametî û çalakiyê de pêk tê. Ji bo vê yekê bêtir xebat, hewldan, rêxistin û binavkirina gel ji me re lazim e, da ku partiya me di qonaxa pêş de ji bo rolek mezintir û bibandortir di şerên çîn û siyasî de amade bike, û ala sosyalîzma navneteweyî ji bo parastina berjewendiyên karker û kedkaran/ Zilmkirî/li.
Di warê rewşa giştî de, par bi giştî, statûko, bi lêdanên berdewam û şerekî hovane yê Tirkiyê, bi ronahiya kesk a Amerîkayê parast، Li ser herêmên bakurê rojhilatê Sûriyê ji bo kuştin û jinavbirina binesaziya ku hin sînoran dide jiyana bi milyonan Sûriyan, û tevî dorpêçkirin û şer, Rêveberiya Xweser du destpêşxeriyên girîng pêşkêş kirin, ya yekem di Sibatê de/ Sibat ji bo alîkariya Sûrîyan li deverên erdhejê, û destpêşxeriya wê ya duyem di Nîsana sala borî de bû, ku çarçoveyek ji bo proseyeke veguhêz a aştiyane ya demokratîk ava kir ku dê di heman demê de rê bide yekbûna welat، Ev destpêşxerî yek ji girîngtirîn û ciddîtirîn destpêşxeriyên Sûriyê bû û hîn jî heye, û Rêveberiya Xweser li bakur û rojhilatê Sûriyê sala borî bi pesendkirina peymana civakî bi dawî bû، Divê ji ber pêkanîna wê ya rastîn û pêwîstiya pêşxistina projeyek xwerêveberiyê di xizmeta piraniya xelkê de û beşdarbûna wan di rêvebirina wê de, nêzîk bibe.
Ji aliyê din ve, şer û pevçûn li hundirê herêmên bakurê rojavayê Sûriyê yên ku di bin kontrola dagirkeriya Tirkiyê û Eniya El-Nusra ya terorîst de ne, rawestiyan. Ji aliyekî ve di navbera komên terorîst ên ji bo dizî û talankirinê bi hev re hevrikiyê dikin û ji aliyê din ve jî di navbera wan û rejîma cûntayê de hevrikiyê dikin. Zêdebûna êrîşên çeteyên DAIŞ’ê yên li vir û wir, ku jiyana sivîlên feqîr ên li debara jiyana xwe digeriyan, li vê dîmena xerab zêde kir. Mirina klînîkî ya Komîteya Danûstandinan û Komîteya Destûra Bingehîn jî di sala borî de, wekî hilberên biryara mirinê ya 2254, hate binav kirin.
Bi rastî, her çend şerê Ukraynayê nîgeran û nakokiyên hêzên mezin xist bin siya xwe jî, operasyona Lehiya Eqsayê ya di 7ê Cotmehê de û şerê hovane yê dewleta siyonîst ku li pey wê hat، Bi piştgiriya mutleq a Dewletên Yekbûyî yên Amerîkayê (DYA) û gelek welatên rojavayî, ji bo Xezze, gelê Filistînê û bi giştî berxwedana gel a Filistînê ya mêrxas، Belavbûna pevçûnan li çend welatên herêmê û metirsiyên şerekî berfireh ê herêmî ku ev yek pêk tîne, eleqeya cîhanê ya li ser herêmê vegerandiye û ev mijar dîsa xistiye dilê siyaseta navneteweyî. Ya ku şewqa pirsgirêka Filistînê vegerand û pêlên bêrawestan ên hevgirtina gerdûnî ya ecêb bi gelê Filistînê re derxist. Tiştê ku pirsgirêka Filistînê dîsa derxist pêş, bi tu awayî ne siyasetên razîbûn, tawîzkirin û normalîzekirina rejîmên erebî, an jî karkirina desthilatdariya Ebû Mazen bû, lê li ser rêgez û qurbaniyên gelê Filistînê û berxwedana wan a leheng a gel ، Ev dersek e ku divê tu carî neyê jibîrkirin. Tişta ku li Filistînê diqewime, nehevsengiya rejîmên erebî û dijminatiya wan a teqez ne tenê li hember pirsgirêka Filistînê, li hember pirsgirêkên gelên wan bi xwe jî eşkere kir û dîsa eşkere bû ku azadkirina hemû gelên me û azadkirina gelê Filistînê. gel، Li gel rejîmên bûrjûwazî yên Ereb ên desthilatdar, tenê di berxwedana li dijî dagirkeran re derbas dibe.
Li ser asta Sûriyê, li deverên di bin kontrola rejîma cûntayê de, sala borî şahidê çend bûyeran bûn, ku hin ji wan kêrhatî ne ku diyar bikin. Ya yekem tevgera gelêrî li Suweyda ye, ku hîn zindî ye, tevî nakokiyên ku ji ber nebûna serkirdayetiyek siyasî ya yekgirtî û îzolebûna wê ji ber sedemên objektîf û subjektîf, wê dikişîne, lê ew ji bo hemî Sûrîyan wekî hêviyek zindî dimîne ، Bi pêşkêşkirina daxwazên giştî yên demokratîk û neteweyî yên ku ji sloganên Şoreşa Gel a 2011’an hatine îlhamkirin, ji bo hînbûna azadiya derbirînê, beşdariya gel û pirdengî qadeke berdewam e. Ji ber vê yekê, ew îlhamê dide herêmên din jî . Lê tevgera gelêrî, eger ew êsîr bimîne ji sînorên xwe yên herêmî, hişyariya cihêreng ji beşdarên xwe, û nebûna organên siyasî yên pêşeng, dê bandora xwe li ser asta giştî ya Sûriyê sînordar bike, û ev yek ji nêrîna me hewce dike، Pêwîstiya hevdîtina wê ya pratîkî bi hêzên rastîn ên demokratîk û gelêrî yên Sûriyê re li deverên mayî yên Sûriyê, wek komên tevgerê yên wek Tevgera 10ê Tebaxê, bi taybetî Tevgera Qaum/Y, ku bi tundî li gel tevgera gel li Suweyda radiweste. Em bang li partiyên demokratîk û pêşverû yên tevgera gel a Suweydayê dikin ku refên xwe birêxistin bikin, bi van tevgeran û hêzên din ên demokratîk û çep ên li herêmên mayî re vekin û hevkariyê bikin û bi vî awayî ji herêmî derbasî asta giştî ya neteweyî bibin.. Tiştê ku ne hewce ye em dubare bikin ev e ku partiya me wekî her car bi her çalakî û tevgerek gelêrî, demokratîk û daxwazkar re têkildar û piştgirî ye.
Sala borî jî bû şahidê gotegotek bêzar li ser hewildanên “yekkirina” opozîsyona demokratîk, ku di encamê de bi ser neket, ji ber ku mebestên piraniya wan ew bû ku hin partiyên xwe bifiroşin vî welatî، An jî destpêkerên wê xeyal dikirin ku ew bersivek e ji daxwaza hin welatên herêmî û navneteweyî re, û ne rasteqîniya berjewendiyên gelê Sûriyê ye, ku dilgiraniya Sûriyê girantir dike û eşkere dike ku mekanîzmayên xebatê ji bo bidestxistina ew bi rastî ne beşdar in، Ya herî girîng jî, şert û mercên objektîf û subjektîf hê jî li ber dest nînin û ev proje bi xwe jî di warê têkoşîna realîst a Sûriyan de pêwîst xuya nake. Tiştê ku di vî warî de û di vê qonaxê de bikêrtir e, ew e ku meriv ber bi avakirina têgihiştinên li ser armancên taybetî yên xebata hevbeş ve biçe, û ne dublajkirina belgeyên dirêj û dubare yên ku wextê vala dixwe û di dawiyê de têk diçe.
Tê zanîn ku piraniya Sûriyeyiyên di bin bandora rejîma cûntayê de heta asteke mezin di her astê de êşê dikişînin، Di demekê de ku hindikahiyek teng ji klîka desthilatdar û diz û sûcdarên ku rêzên wê ji berhevkirina serwet û zêdegaviyê kom dikin zêde dibin û xelk ji birçîbûn û zordariyê birçî û dimirin.
Tevî qeyrana ku rejîm pê dikişîne, hilweşîna aboriya wê, û girêdayîbûna wê bi hevalbendên wê, bi taybetî Rûsya û Îran, her du welatên ku bûne parêzgerên wê, ew serhişk e di redkirina reformên herî piçûk de, heta fermî. yên، Ev yek bû sedem ku ew pabendî tiştê ku rejîmên din ên erebî di înîsiyatîfa “gav bi gav” de jê xwestine ku bi wî re normalîze bibe, neke, û mijar gihîşt wê astê ku proseya asayîkirina sîstema herêma erebî bi wî re cemidandiye. Dibe ku ev yek bi çend biryarên ku vê dawiyê ji aliyê wî ve hatine dayîn, wek avakirina Sekreteriya Giştî ya Serokatiya Komarê, û rola serokwezîr ji ya berê girîngtir were ravekirin، Li ser hesabê desthilatên Serokomarê Komarê, heta bi awayekî fermî, û hewldana serokê rejîma cûntayê ji bo ji nû ve avakirin û îdeolojîkkirina Partiya Baas bi xwe, yekkirina hejmarek ji dezgehên xwe yên ewlehiyê û tedbîrên din ên fermî، Ji bo razîkirina rejîmên din ên erebî, ew dikarin dînamîzma normalîzekirina xwe bi wî re vegerînin. Her wiha xuya ye ku ev tedbîr li hember daxwazên Rûsya û Îranê yên wekî şert û mercên başkirina têkiliyên rejîma cûntayê bi rejîma Tirk re tên.
Di her rewşê de, cîhan û herêm di serdemek pir mezin a alozî, şer û şoreşên emperyalîst re derbas dibin. Her çareseriyek ku îro ji aliyê welatên çalak ên herêmî û navneteweyî yên Sûriyê ve were sepandin, wê ne ji bo berjewendiya gelên herêmê be. Ji bo ku em bigihîjin guhertinên civakî yên radîkal û rizgariya berfireh ji bo gelên xwe, ji bo ku em bigihîjin guhertinên civakî yên radîkal û rizgariya berfireh, ji bo hemû kedkaran seferberkirina enerjiyan, birêxistinkirina refên hêzên sosyalîst û rizgariya siyasî û gelêrî, ji bo qonaxeke têkoşînên mirovî, demokratîk, civakî û neteweyî hewce dike.
Tevgera çep a şoreşger li Sûriyê
Çile 2024
About Author
2 أفكار حول “عام مضى! عاشت مقاومة الشعوب”