إفتتاحية العدد 78 من جريدة الخط الأمامي أيلول / سبتمبر 2024

هيمن الخطاب “الليبرالي” على النخب السياسية السورية، بِموالاتِها ومعارضَتِها، قبل اندلاع الثورة السورية عام 2011 بأكثر من عقد.
كان انهيار الاتحاد السوفياتي ودول أوروبا الشرقية نقطة تحول ايديولوجي لقطاعات واسعة من اليساريين السابقين، كما أن النظام نفسه أطلق سياسات اقتصادية ليبرالية متوحشة، وساد العالم ايديولوجيا وخرافة نهاية التاريخ وأن البشرية لا يمكنها تجاوز النظام الرأسمالي.
لكن في الواقع، تقتصر مساحة الخلاف بين النخب الليبرالية، أي ليبراليي المعارضة وليبرالية النظام، على من تكون الاقلية الحاكمة، أي أن يحل ليبراليو المعارضة” السياسيين” محل ليبرالي “الاقتصاد” للنظام الحاكم.
في حين أن السياسات الاقتصادية الاجتماعية النيو ليبرالية المدمرة لحياة قطاعات تزداد اتساعا للشعب السوري وتزيد من معاناته و إفقاره ، فإنها لم تكن، وليست، هي موضع خلاف حقيقي بينهم. الخلاف بينهم ينحصر على السلطة السياسية، أنه خلاف لنخب متشابهة ايديولوجيا.
ما فاقم في هذا الانزياح الليبرالي ” لقوى وأفراد علمانيين وإسلاميين” هو الغزو الأمريكي للعراق، حيث ترسخت لدى هذه المعارضة الليبرالية (العلمانية والإسلامية) قناعة معلنة ولم تعد خفية أن إسقاط النظام الحاكم سيتم بتدخل عسكري غربي ولا سيما الولايات المتحدة، كما جرى في العراق. وجاء تشكيل إعلان دمشق عام 2005 كخطوة أولى لإعداد هذه المعارضة لتقديم نفسها كبديل عن النخبة “الليبرالية” الحاكمة حال سقوط الأخيرة بفضل التدخل الأمريكي بوصفه اليد”الخفية لتقدم التاريخ”!.
ومع اندلاع الثورة في آذار /مارس 2011 انقسمت هذه المعارضة في خياراتها إلى قسمين، رغم تشابهما في رؤيتهما لأداة التغيير المطلوب؛ أي عدم قناعتهما بأن ذات التغيير هو الشعب السوري، بل بالنسبة لهما هي دول إقليمية و كبرى.
القسم الأول من هذه المعارضة راهن على تدخل حلفاء النظام لدفعه إلى التغيير الديمقراطي، وعبرت عنه بشكل بارز هيئة التنسيق التي تشكلت في منتصف عام 2011، في حين أن القسم الثاني راهن على أمريكا خصوصا وعلى دول الغرب وتركيا وقطر؛ وأبرز تعبير عنه، كان في المجلس الوطني الذي تشكل برعاية دولية واقليمية في نهاية عام 2011 ومن ثم تحول إلى الائتلاف الوطني نهاية عام 2012.
والحال ، فإن حصيلة أكثر من عقد من الزمان من تصدر هذه المعارضات الليبرالية للمشهد السياسي المعارض كان كارثيا، وسبق لنا أن وصفناها بأنها “أكبر منظم للهزائم في التاريخ”.
فهي لم تكن مجرد أوراق بيد الدول الإقليمية والدولية التي كانت أحد أطراف الثورة المضادة، وبذلك ساهمت في هزيمة الثورة الشعبية في بحر من الدماء.
بل هي مستمرة في تعنتها الأيديولوجي و رهانها على أن رياح الحرية قادمة “ من الغرب” رغم فشلها وتفتتها وأنها أصبحت مهملة من الدول الراعية لها بعد أن انتهت هذه الدول من تحقيق أهدافها في منع انتصار ثورة شعبية حقيقية تهدد النظام الإقليمي والدولي؛ وأيضا بعد أن تم تدمير المقدرات الاقتصادية والعسكرية للشعب السوري، ما يبعد أي تهديد لاحق على كلب حراسة الامبريالية في منطقتنا وهي الدولة الصهيونية.
لم يتبقى من هذه المعارضة الليبرالية الفاشلة والمتهافتة الا الفتات، انهارت هياكلها التنظيمية وتذررت فرادا بعضها في هيئة التفاوض واللجنة الدستورية الفارغتين من المحتوى، والجميع من الليبراليين يجترّون الكلام عن قرار الأمم المتحدة رقم 2254 ، وكأنه تعويذة سحرية للتغيير، رغم ادراكهم أنه لم ولن يطبق كما جرى لمئات القرارات المشابهة له في العالم لكونه أسير لإرادة الدول الكبرى والإقليمية المتصارعة.
هكذا إذن حال المعارضة الليبرالية بعلمانييها و إسلامييها، تفككت وتفرغت كل أشكالها التنظيمية لتصبح أسماء بلا محتوى. ورغم ذلك فإن أفرادها لا يضيعون فرصة لمحاولة إعادة تعويم أنفسهم، بتقديم أوراق اعتمادهم لهذه الدولة أو تلك، أو السعي المحموم للدعوة او المشاركة في مشاريع مكررة لتجميع أنفسهم باءت كلها بالفشل.
لقد افتقرت هذه المعارضة الليبرالية بمجملها، ومنها بعض أفرادها العقلاء، حتى على الحد الأدنى من النزاهة السياسية والأخلاقية لمراجعة نقدية لمواقفها وسياساتها التي ساهمت إلى حد كبير في الكارثة السورية.
ما يزال هذا الطيف المفكك والمذرر من المعارضين الليبراليين يسعى إلى إعادة تعويم نفسه، وما يزال يروج لوهم الرهان على التدخل ” الأمريكي” القادم ويصر على أنه الرهان الوحيد للتغيير، وعلى أساس هذا الوهم الخاطئ والقاتل يمارسون السياسة ومحاولات عقد مؤتمراتهم.
ولكون هذه المعارضة تنتظر “غودو” الذي لن يأتي، فإن الحركة الديمقراطية السورية التي تضم، رغم ضعفها الراهن، طيفا أوسع بكثير من الغبار الليبرالي، لا يمكن بنائها إلّا خارج الإطار السياسي والعملي لهكذا معارضة ليبرالية مرتهنة لأن هذه الأخيرة،وعي بعض أفرادها لذلك ام لا، إنما هي عملياً و في الواقع جزء من الثورة المضادة. وأي رهان عليها هو إعادة إنتاج للفشل والهزيمة.
فيما يخصنا، فإننا نعمل ، بثبات وحزم ، على بناء الجبهات المتحدة في القضايا الملموسة العديدة التي تساهم في تحرر السوريين، كما أننا نركز جهودنا من أجل بناء الحزب العمالي الاشتراكي الجماهيري من خلال الانغراس الشعبي؛ لدفع الجماهير الى بناء ادواتها الكفاحية التنظيمية والسياسية؛ والاستفادة من خبرات ودروس السنوات الماضية؛ لخوض الصراع الصعب والطويل ، وبأفضل الشروط ، من أجل الظفر بالخبز والحرية والكرامة والاستقلال للشعب السوري.
لا واشنطن ولا موسكو
لا أنقرة ولا طهران
كل السلطة والثروة للشعب
تيار اليسار الثوري
أيلول/سبتمبر 2024
Syrian liberalism: between the illusion of change and external dependence
The “liberal” discourse dominated the Syrian political elites, with their loyalties and opposition, more than a decade before the outbreak of the Syrian Revolution in 2011.
The collapse of the USSR and the Eastern European countries was an ideological turning point for large sections of the former leftists, the regime itself launched Savage liberal economic policies, the world was ideologically dominated by the myth of the end of history and that humanity could not bypass the capitalist system.
But in reality, the space for disagreement between the liberal elites, that is, the Liberals of the opposition and the Liberals of the regime, is limited to who the ruling minority should be, that is, the” political” liberals of the opposition should replace the “economic” liberals of the ruling regime.
While the neo-liberal socio-economic policies are destroying the lives of ever-expanding sectors of the Syrian people and increasing their suffering and impoverishment, they have not been, and are not, the subject of real disagreement between them. The disagreement between them is limited to political power, it is a disagreement of ideologically similar elites.
What aggravated this liberal drift of” secular and Islamic forces and individuals ” was the American invasion of Iraq, where this liberal opposition (secular and Islamic) took root with a declared and no longer hidden conviction that the overthrow of the ruling regime would be carried out by Western military intervention, especially the United States, as was done in Iraq. The formation of the Damascus declaration in 2005 came as the first step to prepare this opposition to present itself as an alternative to the ruling “liberal” elite in the event of the latter’s fall thanks to the American intervention as the”Invisible Hand of the progress of history”!.
With the outbreak of the revolution in March 2011, this opposition was divided in its choices into two parts, despite the similarity in their vision of the tool for the required change; that is, they are not convinced that the same change is the Syrian people, but for them it is regional and major countries.
The first part of this opposition bet on the intervention of the regime’s allies to push it to Democratic Change, and was prominently expressed by the coordination body formed in mid-2011, while the second part bet on America, especially on the Western countries, Turkey and Qatar; the most prominent expression of it was in the National Council, which was formed under international and regional auspices at the end of 2011 and then turned into the National Coalition at the end of 2012.
In fact, the outcome of more than a decade of these liberal oppositionists ‘ leading the opposition political scene was disastrous, and we have already described them as “the greatest organizer of defeats in history”.
They were not just cards in the hands of regional and international countries that were one of the parties to the counter-revolution, and thus contributed to the defeat of the popular revolution in a sea of blood.
Rather, it continues its ideological intransigence and its bet that the winds of freedom are coming “ from the West” despite its failure and fragmentation and that it has become neglected by its sponsoring countries after these countries have completed achieving their goals in preventing the victory of a real popular revolution that threatens the regional and international order; and also after the economic and military capabilities of the Syrian people have been destroyed, which removes any subsequent threat to the imperialist watchdog in our region, the Zionist state.
There are only crumbs left of this failed and crumbling liberal opposition, its organizational structures have collapsed and some of them have been individually dissolved in the negotiating body and the Constitutional Committee, which are empty of content, and all of the Liberals are ruminating about UN Resolution No. 2254, as if it were a magic spell for change, despite realizing that it has not been and will not be implemented as hundreds of similar resolutions in the world because it is captive to the will of the major and regional countries in conflict.
This is how the Liberal opposition, with its secularists and Islamists, disintegrated and emptied all its organizational forms into names without content. Nevertheless, its members do not miss an opportunity to try to re-float themselves, by presenting their credentials to this or that country, or frantically seeking to invite or participate in repeated projects to regroup themselves, all of which have failed.
This liberal opposition as a whole, including some of its rational members, lacked even the minimum political and moral integrity to critically review its positions and policies, which contributed greatly to the Syrian catastrophe.
This disjointed and bitter spectrum of liberal opponents is still trying to re-float itself, still promoting the illusion of betting on the upcoming “American” intervention and insisting that it is the only bet for change, and on the basis of this false and fatal illusion they practice politics and attempts to hold their conferences.
Since this opposition is waiting for the” Godot ” who will not come, the Syrian Democratic Movement, which, despite its current weakness, includes a much wider spectrum of liberal dust, can only be built outside the political and practical framework of such a dependent liberal opposition, because the latter, whether some of its members are aware of it or not, is practically and in fact part of the counter-revolution. And any bet on it is a reproduction of failure and defeat.
As for us, we are working steadily and resolutely to build united fronts on the many concrete issues that contribute to the liberation of Syrians, and we are focusing our efforts to build the mass Socialist Workers ‘ Party through popular immersion; to push the masses to build their organizational and political fighting tools; and to benefit from the experiences and lessons of past years; to fight the difficult and long struggle, on the best terms, to win Bread, freedom, dignity and independence for the Syrian people.
Neither Washington nor Moscow
Neither Ankara nor Tehran
All the power and wealth of the people
Revolutionary Left current
September,2024
Lîberalîzma sûrî: di navbera xeyala guherînê û girêdayîbûna derve de
gotûbêja “lîberal” zêdetirî deh salan berî destpêkirina şoreşa Sûriyê di sala 2011an de, li ser elîtên siyasî yên Sûriyê, ligel dilsoz û dijberên xwe, serdest bû.
Hilweşîna Yekîtiya Sovyetê û welatên Ewropaya Rojhilat xaleke îdeolojîk bû ji bo beşên mezin ên çepgirên berê, û rejîm bi xwe dest bi siyasetên aborî yên lîberal ên hovane kir, û îdeolojî û efsaneya dawiya dîrokê li cîhanê serdest bû û ku mirovahî nikare pergala kapîtalîst derbas bike.
Lê di rastiyê de, qada lihevnekirina di navbera elîtên lîberal de, ango lîberalên opozîsyonê û lîberalîzma rejîmê, bi wê yekê ve sînorkirî ye ku hindikahiya desthilatdar kî ye, ango ji bo lîberalên “siyasî” yên opozîsyonê. li şûna aboriya lîberal “” ya rejîma desthilatdar.
Digel ku siyasetên civakî-aborî yên neolîberal jiyana beşên gelên Sûriyê yên ku her diçe berfireh dibin wêran dike û êş û belengaziya wan zêde dike, ew di nav wan de nebûne û ne mijara rasteqîn a lihevnekirinê ne. Nakokiya di navbera wan de bi hêza siyasî ve sînorkirî ye, ji ber ku ew nakokiyek di navbera elîtên îdeolojîk ên mîna hev de ye.
Tiştê ku ev guhertina lîberal a “hêz û kesayetên laîk û îslamî” girantir kir, êrişa Amerîkayê ya li ser Iraqê bû, ku tê de vê opozîsyona lîberal (laîk û îslamî) baweriyek eşkere û ne veşartî hebû ku hilweşandina rejîma desthilatdar dê bi riya Rojava pêk were. destwerdana leşkerî, bi taybetî Amerîka, wek ku li Iraqê qewimî. Damezrandina Daxuyaniya Şamê di sala 2005an de wek gava yekem hat ji bo amadekirina vê dijberiyê ji bo ku xwe wekî alternatîfek ji elîta lîberal “ya desthilatdar re nîşan bide di bûyera hilweşîna van dawîn de bi saya destwerdana Amerîkî wekî “destê veşartî ji bo pêşkeftina dîrok”!
Bi destpêkirina şoreşê re di Adara 2011an de, ev opozîsyon di bijardeyên xwe de bû du beş, tevî ku dişibin dîtina wan a amûrê ji bo guhertina pêwîst; Yanî ew ne di wê baweriyê de ne ku heman guhertin gelê Sûriyê ye, lê ji bo wan welatên herêmî û sereke ne.
Beşa yekem a vê opozisyonê behîs li ser destwerdana hevalbendên rejîmê kir ku wê ber bi guhertina demokratîk ve bikişîne, û ew bi awayekî berçav ji aliyê Desteya Hevrêziyê ya ku di nîvê sala 2011an de hat damezrandin, hat eşkerekirin, di beşa duyem de jî li ser Amerîka bi taybetî û li ser welatên Rojava, Tirkiye û Qeterê; Gotina wê ya herî berbiçav di Encûmena Niştimanî de bû, ku di dawiya sala 2011an de bi sponsoriya navdewletî û herêmî hat damezrandin û piştre di dawiya sala 2012an de veguherî Hevpeymaniya Niştimanî.
Di rastiyê de, encamên zêdetirî deh salan ji van dijberiyên lîberal ên ku di qada siyasî ya opozîsyonê de derbas bûn, karesat bû, û me berê wan wekî “organîzatorê herî mezin ê têkçûnan di dîrokê de” binav kir.
Ew ne tenê kartên di destê welatên herêmî û navneteweyî de bûn ku yek ji aliyên dij-şoreşê bûn, û bi vî awayî beşdarî têkbirina şoreşa gel di deryaya xwînê de bûn.
Belê, ew nerazîbûna xwe ya îdeolojîk û behîsa xwe ya ku bayê azadiyê tê “ ji rojava ” tevî têkçûn û perçebûna wê didomîne û piştî ku van welatan armancên xwe yên pêşîlêgirtina serketinê bi dawî anîn, ji hêla welatên sponsorger ve hate paşguh kirin. şoreşeke gelêrî ya rastîn ku nîzama herêmî û navneteweyî tehdîd dike; Û her weha piştî ku şiyanên aborî û leşkerî yên gelê Sûriyê hatin wêrankirin, ku her metirsiyek li ser kûçikê cerdevan ê emperyalîst li herêma me, ku dewleta siyonîst e, ji holê radike.
Tiştê ku ji vê muxalefeta lîberal a têkçûyî û hilweşiyayî maye, hilweşîn in, strukturên wê yên rêxistinî hilweşiyane û hin ji wan bi serê xwe di Komîteya Muzakereyan û Komîteya Destûra Bingehîn de, ku ji naverokê vala ne, belav bûne, û hemî lîberal axaftinên li ser dikin. Biryara jimare 2254 a Neteweyên Yekbûyî, mîna ku ji bo guhertinê efsûnek efsûnî be, tevî haya wan ji wê yekê heye ku ew nehatiye cîbicîkirin û dê neyê cîbicîkirin, ji ber ku ew girtiyê îradeya hêzên herêmî yên sereke û nakok.
Ji ber vê yekê, ev rewş di opozisyona lîberal de ye, bi laîkparêz û îslamîstên xwe re, ku hemî formên xwe yên rêxistinî ji hev belav kirin û kirin navên bê naverok. Digel vê yekê, endamên wê fersendek ji dest nadin ku hewl bidin xwe ji nû ve bizivirînin, bi şandina pêbaweriyên xwe ji vî welatî re, an jî bi dilşikestî li parêzvaniyê digerin an beşdarî projeyên dubare dibin da ku xwe bicivînin, ku hemî jî têk çûne.
Ev opozisyona lîberal bi tevayî, di nav wan de hin endamên wê yên maqûl, nebûna yekparebûna siyasî û exlaqî ya herî hindik jî ji bo vekolîna rexneyî li helwest û siyasetên wê yên ku bûne sedema felaketa Sûriyê.
Ev spektora perçebûyî û atomî ya dijberên lîberal hîn jî hewl dide ku xwe ji nû ve bihejîne, û hîn jî xeyala behîsê li ser destwerdana “Amerîkî” ya dahatû pêş dixe û israr dike ku ew yekane behîsa guhertinê ye, û li ser bingeha vê derewîn û kujer. xeyal siyasetê dikin û hewl didin konferansên xwe li dar bixin.
Ji ber ku ev opozîsyon li benda “Godot”ê ye ku neyê, Tevgera Demokrat a Sûriyê, ku tevî lawazbûna xwe ya niha, di nav xwe de girseyek pir berfirehtir ji toza lîberal dihewîne, tenê dikare li derveyî çarçoweya siyasî û pratîkî ya muxalefeteke wisa lîberal were avakirin, girêdayî ye ji ber ku ya dawî, û haya hin endamên wê li ser wê yan na. Na, ew di pratîkê de û bi rastî jî beşek ji dij-şoreşê ye. Her behîsek li ser wê ji nû ve hilberandina têkçûn û têkçûnê ye.
Di derbarê me de, em bi berdewamî û bi biryar dixebitin ku eniyên yekgirtî li ser gelek mijarên konkret ên ku dibin sedema rizgariya Sûriyan ava bikin, û em jî li ser xebatên xwe yên li ser avakirina partiya karkerên girseyî yên sosyalîst’ê bi rêya entegrasyona gel disekinin; Ji bo ku girseyan amûrên xwe yên rêxistinî û siyasî yên têkoşînê ava bikin; Û ji serpêhatî û dersên salên borî sûd werbigirin; Têkoşîna li dijî têkoşîna dijwar û dirêj, di bin şert û mercên herî baş de, ji bo bidestxistina nan, azadî, rûmet û serxwebûna gelê Sûriyê.
Ne Washington û ne jî Moskow
Ne Enqere û ne jî Tehran
Hemû hêz û dewlemendî ya gel e
Tevgera Çep a Şoreşger
Îlon 2024
